La ducha

La ducha (Carlos Alcolea)

  Registro: 1565

  Ano de creación: 1972

  Dimensións: 171.6 x 146.4 cm

  Técnica: acrílico sobre lienzo

  Categoría: Nueva Figuración Madrileña

Comentario:

La ducha forma parte da primeira produción de Carlos Alcolea. Esta obra expúxose no ano 1972 na segunda mostra individual que realizou na Galería Daniel de Madrid, onde o artista incluíu ademais, varios lenzos históricos pertencentes á súa serie de Piscinas. Este forma parte de devandita serie, aínda que é o menos evidente.

Deste cadro comenta, o seu amigo e historiador, Fernando Huici: «(…) por fin unha voz que ha de recoñecer como enteira e definitivamente propia. Esta aflora, inequívoca, nos lenzos tardíos de piscinas do 72 e naqueloutros que, como La ducha, exploran modulacións paralelas dese motivo esencial dos corpos na auga que conformará a obsesión vertebral do pintor nesta nova etapa e que, de feito, ben que formulada nun sentido moi distinto había, si permítelleme a expresión, de dar aínda moito provecho en épocas posteriores»¹.

Nesta obra Alcolea reúne e sintetiza toda a súa nova experiencia, tenteando un nivel de abstracción inusual nel, e ao mesmo tempo, anunciando moitas das características da súa produción posterior. Inspirado no artista David Hockney -a quen dedica unha das súas primeiras pinturas Butaca Hockney, 1971- e ao norteamericano Ron Kitaj, entre outros. Accede á súa obra a partir de en unha viaxe a París no ano 1968, onde adquire catálogos das súas obras e que pasarán a formar parte da súa biblioteca, fonte de coñecemento imprescindible para el e para os seus compañeiros e compañeiras de xeración e que irá engordando co paso do tempo e coas súas continuas viaxes ás capitais culturais europeas e a Nova York. Podemos entrever unha influencia deste artista na serie Piscinas, por exemplo en obras como Man in shower in Beverly Hills (1964) ou na Bigger Splash (1967).

A pintura de Alcolea defínese formalmente pola delimitación das formas, cunha liña de debuxo precisa e a representación de corpos aplanados de cores puras e luminosas, nos que os efectos da perspectiva quedan anulados. Todo iso posto ao servizo dunha temática relacionada coa súa propia biografía persoal e a súa extensa cultura, pero cuxo resultado é difícil de desentrañar para o espectador. Ademais da influencia de artistas anglosaxóns, a liña de traballo desenvolvida por Luis Gordillo durante estes anos é similar. Para os artistas desta xeración foi un referente fundamental ata mediados dos setenta. Obras do ano 1971, e que poden ser un claro precedente da obra de Carlos Alcolea, son Piscina azul da Fundación Suñol de Barcelona e Bañista plein soleil, do mesmo ano, e pertencente a unha colección particular de Madrid.

Outro referente fundamental para Carlos Alcolea é Marcel Duchamp -una das súas primeiras obras é a interpretación de Nu descendant un escalier nº 1, que realiza no ano 1971, e da que fará varias versións ao longo da súa vida-, cuxa achega máis importante foi a de cuestionar ,mediante o uso da ironía, o paradoxo, os xogos de palabras ou na repetición e ensimismamiento nun número limitado de obras, a linguaxe e o mundo da arte.


¹ HUICI, F.: “Cara a Fisterra” en Carlos Alcolea. Cara a Fisterra (catálogo), Fundación Caixa Galicia, A Coruña, 2008, p. 12.